Валянцін Акудовіч
Я дазволю сабе пачаць з, так бы мовіць, “пустога філасафавання”. А менавіта з немудрагелістай канстатацыі таго, што кожны малады чалавек – гэта агент будучыні. А палітыка (не блытаць з ідэалогіяй) рэч абсалютна рэальная і, калі заўгодна, штодзённая, як шкарпеткі ці бульба, нават з улікам таго, што кожная палітыка заўсёды мае нейкія стратэгічныя мэты. І калі рэальная палітыка спрабуе скарыстаць маладога чалавека дзеля ўладкавання цяперашняй палітычнай рэальнасці, дык пазбаўляе яго ўласнай функцыі – спеліць будучыню. Таму мяне заўсёды трывожыць усялякі выбух палітычнай актыўнасці моладзі. Бо я здагадваюся, што з гэтага “выбуху” не толькі кожны палітызаваны маладзён потым нечага не дабярэ ў сваім будучым, але разам з ім нешта страціць і сама будучыня.
Аднак гэта не ад нас залежыць, што маладыя прыходзяць у палітыку… Затое ад нас залежыць ці зразумеем мы, чаго і дзеля чаго яны прыходзяць у палітычны дыскурс? Як мне ўяўляецца, пакуль мы не шмат абазнаналіся ў падставах маладога супраціва і таму механістычна надалі яму статус аднаго з шэрагу іншых палітычных суб’ектаў, упісаўшы маладзёвы супраціў ў агульны палітычны кантэкст, а потым пачалі ацэньваць па крытэрыях, стандартных для ўсіх астатніх палітычных суб’ектаў.
А як можа быць інакш, нібыта слушна заўважыць нехта, калі ўжо колькі год існуюць маладзёвыя структуры, якія і публічнымі дэкларацыямі, і рэальнымі справамі цалкам пазыцыянуюць сябе ў якасці менавіта палітычных суб’ектаў, да таго ж часам і найбольш ярка выглядаюць наўсцяж усяго палітычнага дыскурсу краіны..
Заўвага, безумоўна, слушная, але адно пакуль мы ўзіраемся ў фармальныя праявы палітычнага супраціву моладзі. Бо як толькі нехта паспрабуе зазірнуць ў ягоную сутву, дык адразу ўбачыць, што гэтай сутвай з’яўляецца не палітыка, а гульня. Інакш кажучы, палітыка для маладога чалавека ўсяго толькі адна з формаў гульні. Паколькі насамрэч яму не істотна ўва што гуляць: футбол, хакей, таквандо, лайнс ці палітыку. Хаця ў кожным разе складана зразумець, чаму адзін з іх выбірае баруканне на спартовым дыване, а другі — на асфальце з “амонаўцам”?
Тут нехта мне зноў заўважыць, маўляў, нічога сабе гульня, калі потым за ўдзел у ёй можа давядзецца правесці ладную частку свайго маладога жыцця за кратамі?
Каб давесьці, што адно зусім не пярэчыць другому, я дазволю сабе згадаць уласны досвед з маладосці. Прыкладна ў тыя самыя свае гады, ў якія сённяшнія лідэры “Маладога фронту” запар адзін за адным адбываюць ладныя тэрміны турэмнага зняволення (і не толькі яны адныя), я ужо быў кандыдатам у майстры спорту па горнаму турызму. І, натуральна, карыстаўся з кожнай магчымасці, каб выпраўляцца ў самыя складаныя вандроўкі па гарах, зусім ясна ўсведамляючы, што аднойчы магу адтуль увогуле ніколі не вярнуцца. Заўважу, гэтая магчымасць невяртання не трымалася хоць якой універсальнай ідэяй, кшталту незалежнасці, свабоды ці дэмакратыі, а толькі звабай самой гульні. Але нягледзячы на гэта, я гуляў у небяспечную гульню сваёй маладосці амаль да сталага веку.
Дарэчы, палітыка, якая пачынаецца як гульня, для некаторых сённяшніх маладых беларусаў напэўна таксама станецца справай на ўсё жыццё. Толькі не трэба на падставе адзінкавых выпадкаў рабіць залішніх абагульненняў. У падлеткавым узросце амаль усе пішуць вершы, аднак толькі адзінкі з іх абяруць літаратуру сваёй прафесіяй, а сапраўдным паэтам можа і ўвогуле ніхто не станецца.
Карацей кажучы, папярэднімі развагамі я ўсяго толькі хацеў сказаць, што моладзевы палітычны супраціў зусім не адэкватны, так бы мовіць, “даросламу”. І паколькі сутва моладзевага супраціву карэніцца не ў палітыцы (у чым цалкам упэўнены) а ў гульні, я б папрасіў “дарослых” не спяшацца залічваць гэты супраціў да паўнавартасных палітычных актораў.
А далей трохі пра моладзевы супраціў у звязку з сакавіцкімі падзеямі і іхнім наступным працягам…
Сакавіцкая Плошча ўжо стала замацавалася адным з самых яркіх і прыгожых міфаў нашай сучаснай палітычнай гісторыі. А калектыўным аўтарам гэтага міфа была перадусім палітычна актыўная моладзь. З апошніх маіх словаў выглядае, нібыта я пярэчу сам сабе… Ні ў якім разе. Так, моладзь, разам з уладай (якая чамусьці дазволіла Плошчы быць столькі дзён) і заўсёды прагнымі да “свежаніны” СМІ стварылі надзвычай прыгожы міф. Але ці мае ён хоць нейкае дачыненне да рэальнай палітыкі? Давайце гіпатэтычна ўявім сабе, што сакавіцкай Плошчы з яе намётавым лагерам увогуле не было б… І што, хіба нешта перамянілася б з гэтага (на лепшае ці на горшае – тут не істотна) не толькі ў агульнанацыянальным, але хаця б у апазіцыйным палітычным полі? Мне здаецца, у канцэптуальным плане – нічога. Казулін усё роўна сядзеў бы ў турме, Лябедзька гэтаксама ладзіў бы чарговы кангрэс, а Мілінкевіч як ездзіў, гэтак і ездзіў бы з Парыжа ў “Смалевічы”, а з “Смалевічаў” у Брусэль. З усяго гэтага хоць каму не складана зрабіць выснову, што сакавіцкая Плошча была не палітычнай, а паэтычнай падзея, гульнёй у рэвалюцыю, а не рэвалюцыяй. Апошнім (гульнёвай сутвай Плошчы) перадусім і тлумачыцца той факт, што ўжо уласна палітыкі не знайшліся як яе рэальна скарыстаць у сваіх мэтах. Што цалкам зразумела, бо “гераічная паэма” ў палітычнай барацьбе прыдатная толькі для цытавання перад натоўпам (натуральна, палітыкі яе яшчэ доўга будуць цытаваць)…
Дарэчы, дапяўшы ў сваіх развагах пра моладзевы супраціў да сакавіцкай Плошчы, раптам падумалася, чаго гэта я займаюся голым тэарэтызаваннем, калі ў мяне самога поўная хата гэтага “моладзевага супраціву”. Мой сын яшчэ ў школе стаўся сябрам “Маладога фронту”, непаўналетнім быў асуджаны за ўдзел у нейкай абсалютна дурнотнай акцыі дарослых палітыкаў, пазней пераважна стаў займацца культурніцкай дзейнасцю, але з Плошчы некалькі дзён вяртаўся толькі ранкам… Дачка, хоць асаблівай палітычнай актыўнасцю не вызначалася, але раней і свой беларускі ліцэй у пікетах абараняла, і на Плошчы дзень пры дні з сяброўкамі таўклася… Таму я натуральна вырашыў папытаца ў іх, што яны думаюць пра моладзевы супраціў? Сын, дарэчы схільны да сістэмнай аналітыкі, на маё пытанне, ці адбыўся пасля Плошчы нейкі пазітыўны зрух у моладзевым супраціве, адказаў жорстка і адназначна: “Моладзевы супраціў, — сказаў ён,– разам з усёй палітычнай апазіцыяй покатам ляжыць на самым дне сваіх магчымасцяў. А Плошча – гэта сітуацыйны эпізод, хаця пераважна падрыхтаваны і здейснены тымі, хто быў выхаваны “Маладым фронтам”. Флэш-мобы для яго застаюцца незразумелай з’явай, бо: а) ніхто не ведае іх ініцыятараў; б) з чаго яны раптам з’явіліся; с) куды гэтаксама раптам пазнікалі да звання. Пасля гэтага,– паводле ягонага меркавання,– маладзёвы супраціў зноў лёг на тое самае дно, дзе з астатняй палітычнай апазіцыяй ужо даўно ляжыць амаль непарушным покатам. Адзінае, што засталося ад сакавіцкіх падзеяў, шматлікія бел-чырвона-белыя пазначкі на вопаратках і заплечніках маладых людзей. “А гэта значыць,– напрыканцы заўважыў сын, — што ёсць даволі хлопцаў і дзяўчатаў, гатовых да пратэсту, але іх няма каму арганізаваць на нейкую справу”.
Дачка вучыцца ва Універсітэце культуры, дзе практычна няма нацыянальнага асяродку (во парадокс!) і таму там, паводле яе словаў, амаль нікога не цікавіць ніякі супраціў…
Праўда, і сын, і дачка аднолькава сцвярджалі, што ў сваёй бальшыні моладзь крытычна ставіцца да ўлады, зрэшты, як і да апазіцыі. А што да Універсітэта культуры дык, па словах дачкі, нічога, акрамя пакепвання яна не чула і адносна тых, хто стаяў на Плошчы.
Зразумела, меркаванні маіх дзяцей, хай ужо і зусім дарослых, — гэта не сацыялогія, а ўсяго толькі прыватны выпадак. Але і гэты прыватны выпадак я хацеў бы скарыстаць у падмацаванне засцярогі ад залішніх спадзяванняў тых публіцыстаў і аналітыкаў, якія, абапіраючыся на растыражаваная незалежнымі медыя паведамленні пра арышты, флэш-мобы, пікеты, петыцыі і г.д і да т.п. робяць высновы аб моладзевым супраціве як аб рэальнай палітычнай сіле. І сёй-той ім лёгка дае веры, маўляў, калі моладзь з’ініцыявала рэвалюцыі у Югаславіі, на Украіне і шмат дзе яшчэ, дык чаму яна не можа зрабіць нешта падобнае ў нас?
Ну, па-першае, гэта яшчэ толькі праз немалы час мы напраўду даведаемся, наколькі сапраўды значнай была роля моладзі ў тых рэвалюцыях. А па-другое… Кожны прыклад з іншай сітуацыі кажа, што ўвогуле гэта магчыма, але ён зусім не кажа, што гэта магчыма ў нашай сітуацыі.
Але зусім не апошняе істотнае для майго невялічкага эсэя, а менавіта тое, з чаго ён пачынаўся. Таму дазволю сабе паўтарыць пачатковую канстатацыю. Малады чалавек як па сваёй прыродзе (акамулятар сексуальнага), так і па свайму прызначэнню (агент будучыні) не-палітычны чалавек. І сутнасна ў ім нічога не меняецца з таго, што ён, патрапіўшы ў палітычны дыскурс, нейкі час актыўна гуляе ў палітыку…
Будзем памятаць: ён проста гуляе.
[Powered by WordPress.]
26 queries. 0.935 seconds
kipryda :
December 5th, 2006 at 2:03 am
Наколькі я зразумела, спадар Акудовіч сыходзіць з супрацьпастаўленьня “гульня - прафэсія (справа на ўсё жыцьцё)”. Маладзён гуляе, “дарослы” робіць нешта іншае (неакрэсьлена). У аснову тэрміну “моладзь” аўтарам пакладзены ўзроставы паказчык, але пры гэтым азначэньне “дарослыя” выступае ў двукосьсі. Дык ці пра ўласна моладзевы супраціў вядзецца гаворка, ці ўвогуле пра задавальненьне ад гульні як матывацыю ў палітыцы?
Узгаданыя ў артыкуле маладзёны вырастуць, набяруцца досьведу. Аднак ці скончаць яны гуляць? Колькі ў Беларусі ўвогуле прафэсійных палітыкаў? На мой погляд, пераважаюць палітычныя аматары, гатовыя пахварэць за нейкі з бакоў.
Моладзевы супраціў у Беларусі - з сур’ёзным тварам. Мы гуляем у “сур’ёзныя” гульні з “сур’ёзнымі” каштоўнасьцямі, вучымся “сур’ёзнай” абыякавасьці. “Сур’ёзна” выштурхваем чужынцаў “з нашай пясочніцы”. І неяк забываем, што можам усьміхацца - ня кпліва, а па-добраму, іранічна, але не прыніжальна. Што адрозьнівае палітычную гульню ад Гульні? Можа, унутраная ўсьмешка?..
Ю.Б. :
March 1st, 2007 at 7:32 pm
Год назад в Минске повторился, насколько это было возможно, парижский Май 68-го. Те события обычно называют неудавшимся аналогом “оранжевой революции” в Украине, но разница между этими событиями очевидна, по крайней мере для меня.
Украинцам тогда удалось сменить высшую власть в стране, французам и белорусам нет. Дело в том, что вышедших на Майдан поддержали городские власти, многие министры и депутаты, Коституционный суд, по меньшей мере один телеканал, благотворительные фонды… В Минске такого быть не могло, поэтому в палаточном городке на центральной площади коротали ночи и дни до ареста сотни, а не сотни тысяч людей, как на Майдане. Милиция задерживала почти всех, кто пытался пронести на площадь еду и тёплую одежду (стояли сильные морозы), запретила привезти биотуалет, телевидение показывало подкинутые провокаторами в палатки шприцы и порножурналы…
Протестовали как бы против смехотворных итогов президентских выборов, а в сущности - против подтасовки своего будущего. Бунт скорее экзистенциальный, чем политический, - как и спонтанный поход к стенам тюрьмы спустя пару дней после того как бульдозеры снесли палатки на плоўади. Парижские студенты на улице Гей-Люссака закидывали полицию булыжниками, минские шли к тюрьме по проспекту Дзержинского с воздушными шариками, но получили не менее жёсткий отпор. Зачем, собстенно, пошли туда? Штурмовать бастилию ведь не собирались, хотели морально поддержать арестованных ночью на площади.
Сейчас в сети обсуждают посвящённую тем событиям статью философа и политолога Валентина Акудовича в полуподпольном журнале Arche. Некоторых из вышедших на площадь возмутило, что Акудович назвал их поступок детской игрой. Мне же подумалось вот что. Акудович преуменьшает значение вигвамов свободы перед дворцом белого отца, поскольку как политконсультант не предвидел, что на улицы могут стихийно выйти десятки тысяч внутренних индейцев (ведь уже несколько лет такого не было).
Как философ Валентин прославился книгой “Меня нет”. О том же говорили и структуралисты: “Человек умер, остались структуры”. Студенческий бунт во Франции тоже мало кто предвидел. А одним из его лозунгов стали слова: “Структуры не выходят на улицы!”.
Выборы свободными и демократическими не бывают. По крайней мере в современном мире.
Военный переворот?…Ну неплохой вариант - надежный. Только вот все диктаторы стараются прикармить армию так чтобы она была на их стороне в случае чего.
Я просто хочу сказать что просто пойти на площадь 1000 активистам и посидеть там в знак протеста - это не смена власти - это детство.
Власть - это политика. Политика - это интриги. Интриги - это продуманные шаги.
Вот чтобы сменить власть - надо прежде всего думать, потом действовать.
Надо не просто пойти на площадь и там разбить палаточный городок.
Надо просчитать реакцию народа, реакцию армии, реакцию СМИ. Надо организовать альтернативное освещение этих событий. Надо продумать меры сопротивления наиболее вероятным реакциям властей. Надо….Да много чего надо…
А прежде всего продумать и организовать…Стихийные перевороты удачными бывают очень и очень редко…
Украинцы всё это учли и победили. Потому что у них был реальный шанс на победу. А в парламенте Беларуси нет ни одного депутата от оппозиции, соответственно - не бывает коалиционных правительств и вообще все министры беспартийные. Обычными политическими методами власть поменять невозможно.
Люди, простоявшие неделю на площади, не слишком-то надеялись изменить власть, но в любом случае они сами стали другими, стали больше себя уважать.
Нельзя просчитать душевные порывы. Предположим, вы простой человек. Вы не занимаетесь политикой. Скажем, вы повар. Или студент. Или шофер. Вы не организатор. Но вам НЕ НРАВИТСЯ! Предположим, вы возмущены до глубины души. Как вы будете протестовать? Вы не сможете собрать армию, у вас нет таких возможностей. Вы сделаете то, что вам по силам. Только свой личный, индивидуальный простест. Это не будет детским поступоком. Это будет поступок взрослого неравнодушного человека, которому не плевать. Мне кажется, что если кто-то преодолел страх потерять работу (по-моему это главный рычаг манипуляторов) только для того, чтобы среди кромешного обмана и пафоса кто-то увидел, что лично этот человек НЕ СОГЛАСЕН - это достойный уважения поступок.
Вспомнились 300 спартанцев, 28 панфиловцев. Конечно, сравнение слишком пафосное, но они тоже защищали страну, гражданами которой им хотелось быть.
Побеждают обычно прагматики, но без романтиков жизнь превратилась бы в сплошные будни. Именно благодаря непредсказуемым поступкам в календаре появились праздники.
Да, на политической сцене мало что изменилось. У оппозиции было два лидера, альтернативных кандидата в президенты. Один возглавил поход к стенам бастилии и уже год сам сидит в тюрьме. Другой поблагодарил за поддержку, но призывал молодёжь разойтись - теперь получает международные премии.
Но главное, изменился психологический климат в стране, всем стало немного легче дышать.
Да, лозунги во Франции были красивые: всё-таки мощнейшие в мире интеллектуальная, эстетическая и революционная традиции, да и сам дух 60-х был романтическим.
Но и в Беларуси уже есть довольно серьёзная традиция флеш-мобов и перформансов, а в Украине её, по-моему, нет.
Warwick :
March 1st, 2007 at 8:49 pm
2Ю.Б.
Этот материал писался куда-то направлено?
Ю.Б. :
March 2nd, 2007 at 8:49 pm
Просто в блоге написалось. Думаете, стоит напечатать?
Warwick :
March 2nd, 2007 at 9:25 pm
2Ю.Б.
Дайте ссылку на свой блог.
А вот мои по горячим следам:
http://worvik.com/news/date/2006/03/
http://worvik.com/news/2006/03/23/183
и http://worvik.com/news/2006/03/24/184
Бонд :
March 3rd, 2007 at 6:45 pm
Я бы не сказал, что от тех событий в Беларуси стало легче дышать. На чем сии основании?
Ю.Б. :
March 4th, 2007 at 1:01 pm
2 Warwick
Тот блог:
http://arbogast.livejournal.com/30042.html?view=261722#t261722
alexanderburakov :
March 5th, 2007 at 2:35 am
“…Надо организовать альтернативное освещение этих событий…”
Ну, канечне, трэба… Але ж ці арганізаваў хто?
Ідзем далей:
“…Но главное, изменился психологический климат в стране, всем стало немного легче дышать.”
А пасьля гэтага, чым бліжэй да 25.03.2007 году - тым дыхаць становіцца ўсё цяжэй. Здаецца было “воблачна з праясьненьнямі”, аднак “альтернативное освещение этих событий…” ніхто так і не арганізаваў (нягледзячы, дарэчы, на настойлівыя прапановы). Таму стане зноўку воблачна… і пасьля саплівай эйфарыі можа наступіць і дэпрэсьняк.
Бо, як распавядаў Worvik - была неяк сітуацыя, калі “прыйшлі, але не выйшлі”. Па некаторых настроях можна зрабіць выснову, што сітуацыя можа паўтарыцца на Дзень Волі… …За кім ісьці?
Ю.Б. :
March 5th, 2007 at 4:04 pm
“альтернативное освещение этих событий ніхто так і не арганізаваў (нягледзячы, дарэчы, на настойлівыя прапановы).”
Якія прапановы маеце на ўвазе? Тэлеканал нехта прапаноўваў? Альтэрнатыўнае асвятленне было ў Сеціве.
За кім ісці? За сваім сэрцам і розумам (па чарзе).
alexanderburakov :
March 5th, 2007 at 8:16 pm
“…Якія прапановы маеце на ўвазе? Тэлеканал нехта прапаноўваў? Альтэрнатыўнае асвятленне было ў Сеціве. …”
Маю на ўвазе прапанову лідару дэм. сілаў у маленькім пакойчыку сядзібы БНФ некалькі месяцаў таму…
Тэлеканал - новая мясцовая легенда… Дарэчы, нават калі б і вырашылі, што пачне вяшчаць, то працаваць на ім няма каму (праблема ўсіх электронных СМІ). А сеціва… пра эфект мы ведаем - “отдушина” інтэлігенцыі. Агітацыя тых, каго і так ня трэба агітаваць.
“За кім ісці? За сваім сэрцам і розумам (па чарзе).”
Згодны на ўсе 100%. Але сэрца падказвае падарвацца і пайсьці, а розум пытаецца “што рабіць?” і адказвае: “Патрэбнае “альтернативное освещение этих событий…”
Ю.Б. :
March 5th, 2007 at 10:33 pm
Галоўная праблема ўсіх рэжымаў - няправільны закон пра выбары. Насамрэч ад яго залежыць больш, чым ад Канстытуцыі.
Альтэрнатыўныя Смі пакуль што менш цікавыя асноўнасу электарату, чым дзяржаўныя ці камерцыйныя. Учора кінулі нейкую газету ў паштовую скрыню - самому чытаць ня хочацца, а бацькам паказваць і сэнсу няма. Не тое там друкуюць ці не так, як варта было б.
Karauka :
March 5th, 2007 at 11:05 pm
“…Галоўная праблема ўсіх рэжымаў - няправільны закон пра выбары. ..”
Крыху удакладню: гэта праблема гэтай краіны і гэтага народа, а для ўлады наадварот — адна з умоў існавання.
alexanderburakov :
March 6th, 2007 at 8:38 pm
to Ю.Б.
“…Учора кінулі нейкую газету ў паштовую скрыню - самому чытаць ня хочацца…”
ПРАВІЛЬНА!!!
Я пра тое ж… Але калі хто і прапаноўвае што-небудзь путнае, то яго звычайна абвяшчаюць “агентам КГБ”.
Зноў жа “Не тое там друкуюць ці не так, як варта было б” сведчыць пра адсутнасьць прафесійнага падыходу дый прафесійцаў увогульле… А прарыў інфармацыйнай блакады - першачарговая праблема, на якую ўсім цяперашнім палітыкам проста напляваць… А калі так, то і на вынік дзеяньняў таксама напляваць.
Ю.Б. :
March 9th, 2007 at 11:35 pm
Апазіцыйныя аднаразовыя газеты выглядаюць, як шматстаронкавыя прапагандысцкія ўлёткі. А прапаганда павінна быць непрыкметнай.
alexanderburakov :
March 10th, 2007 at 4:45 pm
Справа ў тым, што аднаразовая газэта - і ёсьць на сёньня ўлёткай і не болей за тое. Аднаразовая газэта - прапагандысцкі лісток. Праблема ў тым, што людзі (бел. палітыкі) не навучыліся ім карыстацца…
А скарыстацца ім можа толькі адзін чалавек, што мае пэўную мэту!!!
Калі ён пачынае карыстацца, то бачыць, што гэтага мала і тады… ён робіць ці ня робіць пэўныя рэчы. Праблема ў тым, што няма таго чалавека, які лічыць, што варта скарыстацца.
Цікава, што нехта трапна заўважыў - у Беларусі ніхто сябе не самаспаліў, ніхто не пайшоў на штурм… і г.д. Бо ўсё для сябе зрабілі выснову, што ня варта таго. А калі ня варта таго, то гэта і ёсьць “цана прызу”.
Ю.Б. :
March 11th, 2007 at 7:03 pm
Вы пра канкрэтнага чалавека кажаце, які ўмее карыстацца сродкамі прапаганды?
Можна і з наяўных сродкаў выціснуць болей, чым атрымліваецца.
Калі ніхто сябе не спаліў - значыцца, надвор’е было надта сырое.
dziadz_ka :
March 11th, 2007 at 10:16 pm
Самаспаленьне…
Адкуль такая прага да радыкалізму дзеяй?
“…альтэранатыўнае асьвятленьне…” Ня варта забывацца, што гэта толькі адзін са сродкаў сістэмы мэтадаў і формаў (стратэгіі).
Никто :
March 24th, 2007 at 8:32 am
Стало немного легче дышать и гораздо быстрее думаться. Вопрос соответствующей концептуализации
ситуации в ее собственных, аутентичных (как в культурном, так и философском смысле) вопрос совсем
небольшого времени. В конце концов можно почитать и по-французски.
Насчет “детской игры” - интуитивно он прав, нужно только немного сменить ракурс взгляда, стать на
сторону “детей”. Вот пример: http://n-europe.eu/content/?p=570
admin :
March 24th, 2007 at 11:08 am
Никому
Выход на первый план витально-соматической идентификации (это уже традиционные женщины, гомосексуалисты, инвалиды и молодежь, и все, что угодно, например, жаворонки и совы, ВИЧ-инфицированные, алергики и т.д.)говорит только о недействительности социальной рефлексии. Люди перестают понимать, общество в котором живут.
Все революции связаны с пересмотром этических норм. Поколенческие революции связаны с отменой тех или иных табу и ограничений витальности.
Грубо говоря: поколенческая революция = сексуальная революция.
Все остальное (социальное, а не витальное) все равно должно делаться взрослыми.
Увы! От этого не увильнуть. А кто бедет делать?
admin :
March 24th, 2007 at 11:09 am
Предыдущее сообщение от Warwick/
XHTML :
March 24th, 2007 at 3:09 pm
http://vesti70.ru/stats/full/?id=7520